« «vorige«||»volgende» »

KeukenPraat & WarTaal – 2

KeukenPraat & WarTaal – 2
(Waardering)

De hapjespan. Goh, hoe zouden ze die noemen in het Engels, of Frans? Ik vond op WikipediA alleen een klein verhaaltje over de hapjespan. Zoekend naar introductie, historie of geschiedenis met Google kom je vanwege het bijbehorende woord ‘hapjespan’ alleen terecht op winkelsites …

Maar ik meen me te herinneren dat de hapjespan in mijn moeder’s huishouden verscheen toen ik een jonge tiener was, dus misschien ergens in 1972-1973. Ik neem dan ook aan dat dat de tijd was dat het in alle huishoudens werd geïntroduceerd. Hoe men daarvoor dan de hapjes verwarmde? In de oven, braadpan of bakpan. Deze laatste 2 leverden mij de smakelijke bruin-zwarte korstjes. Om nu een stamppot met bruin-zwart korstje te verkrijgen in een hapjespan, dan moet je echt je best doen. Terwijl toch een hapjespan niets meer is dan een anti-aanbak-bakpan met hoge rand en deksel.

Tja, in den beginne was –bij ons toch– de hapjespan alleen in gebruik als kliekjespan. Want de rest van de maaltijden werden allemaal in de toen bestaande pannen gemaakt. Maar nu was er dan eindelijk een pan om kliekjes te verwarmen zonder de –mij geliefde– bruin-zwarte korstjes. Tegenwoordig wordt de hapjespan voor veel meer bereidingen gebruikt. Niet dat het niet zou kunnen in een klassieke pan of schaal, maar men ziet deze pan tegenwoordig als een alles-kan-pan.

Ik heb mensen de hapjespan zien gebruiken met kokend water om eieren te pocheren, om paella te maken, voor risotto-bereidingen, voor omeletten, als wokpan en om kipfilets en schnitzels plat te slaan (arch!). Vertel eens, waar gebruiken jullie de hapjespan nog meer voor?

Ik gebruik vandaag ook de hapjespan. We moeten vandaag vroeg eten omdat Tim naar z’n eerste Aikidoles gaat van dit schooljaar. Vroeg eten, betekend hier vaak simpel eten. Iets wat snel klaar is, want je hebt geen zin om al halverwege de middag te staan koken dat je zo kort mogelijk voor vetrek snel-snel gaat op eten. Vandaag valt de keuze op pasta carbonara. Bij het nalezen merkt u dat er nergens een hapjespan wordt vermeld in de bereiding. Maar zoals iedereen zelf meemaakt, een recept of een uitvoering van een recept evolueert. Dus tegenwoordig meng ik de kaas en ei in een normale schaal, bak het spek in de hapjespan en aan het eind roer in de pasta en vervolgens het ei-kaasmengsel in de hapjespan door elkaar. Hierbij gebruik ik de restwarmte van de pan. Wel zo makkelijk met een 7-jarige in huis die wel roept “ik kom”, maar vervolgens probeert een level op z’n Nintendo af te maken voor hij –eindelijk– z’n handen gaat wassen. En op YouTube zie je vaak professionals die het mengen doen in de bakpan van de pancetta. Maar ik verkies een hogere rand omdat: a) ik een grotere hoeveelheid maak en b) omdat ik best wel een beetje-boel onhandig ben …

Ik ben nu pas aan mijn 3e hapjespan toe sinds ik als student in ’82 begon met koken. De eerste begon van ouderdom af te bladeren en had kuilen en bobbels in de bodem (gloeiend heet onder de koude kraan afspoelen?) Die heb ik werkelijk kaal gekookt. De tweede deed het langst dienst maar heeft ooit een val op de grond beleefd, waardoor ik nooit meer het glazen deksel goed aansluitend op de pan kreeg. Later sneuvelde diezelfde glazen deksel, en afsluitend brak de steel er af – einde oefening. De huidige hapjespan heeft ook al geen glazen deksel meer (bedankt, kat) en is licht beschadigd op de bodem.

Dorota heeft nog al de neiging met vorken en messen in pannen te werken als zij eens kookt. En daar kan een Tefal niet zo goed tegen. Nog steeds moet ik haar er op wijzen geen metaal te gebruiken. Maar wanneer ze dan toch naar hout grijpt is het zonder gevoel. Kleine pannen = kleine pollepels, toch? Niet bij haar, dan kom ik bij de afwas een mini-bakpannetje (20 cm) tegen en de grootste pollepel (voor de pan met 10 liter erwtensoep, bvb.) en blijkt ze ’s morgens voor Tim snel een roer-eitje te hebben gemaakt. Want het gebruik van houten spatels is haar vreemd. Waarschijnlijk in Polen toen nooit gebruikt. Ze gebruikt dus een pollepel, waar ik een spatel zou gebruiken. Bij nasi bakken, of een omelet (alhoewel, voor dit laatste gebruikt ze dan wel een te grote kunststof pizzaschep). Misschien cultuur gebonden? Tenslotte zie je op YouTube ook Japanners omeletten klutsen, bakken en opscheppen met chop sticks …

Leave a Reply (with Facebook)

Copyright © 2012 - Geur van Maillard - All Rights Reserved.

Leave a Reply

Comments are closed.