« «vorige«||»volgende» »

Kookclub: Pasen

(Waardering)

Vandaag  mannendag (jawel: macaroni met ham en kaas - verzoek Tim), maar gelukkig heb ik gisteren goed gegeten. Gezond gegeten. Gezellig gegeten. We hadden weer een samenkomst van ons kookclubje bij Cucina Francesca. Ondanks dat ik er heen reed met zonnebril op (vanwege de scherpe, laagstaande zon) terwijl de ruitenwissers op ‘fast’ stonden (omdat ik tegelijk ook door een hagelbui reed - geen regenboog!?) had Francy al de lente in de bol en had voor ons een voorjaar/lente-menu samengesteld. Onder genot van een sprankelend wit wijntje en wat klaarstaande amuses (zo’n brokje oude Parmigiano - die zoutkristallen, heerlijk!) namen we de receptuur door en deden we de taakverdeling. Ik zou samen met iemand de bagna caoda en de contorno maken …

Menu van de avond.

Antpasti: 

  • Bruschette con crema di piselli e mozzarella
    (Bruschette met crème van dopewten en mozzarella)
  • Bagna caoda
    (Warm dipbad)

Primo:

  • Risotto al salmone, spinaci e formaggio
    (Risotto met zalm, spinazie en geitenkaas)

Secundo:

  • Torta pasqualina
    (Paastaart uit Liguria)

Contorno:

  • Insalata di rucola, zucchine e menta
    (Salade van rucola met courgette en munt)

Dolce:

  • Crosta di marmellata di manderino
    (Friszoete taart met Siciliaanse mandarijnenmarmelade)
  • Biscotti con polenta e limone
    (Polentakoekjes met citroen)

Natuurlijk - zoals beloofd- geen recepten. Dan moet je zelf maar eens deelnemen aan de kooklessen, workshops of het kookclubje van Cucina Francesca.
Het is altijd een genot om met de club de keuken in te duiken. Genoeg plaats voor allen, verschillende kachels met goede vuren, scherpe messen, fantastisch ingekochte ingredienten, genoeg pannen, schaaltjes, snijplanken. Ik mis alleen de houten pollepels. Mag dat soms niet meer van de Arbo of wegens hygiënische voorschriften? (Want de keuken wordt ook gebruikt voor commerciële catering van feesten en recepties)

Terwijl mijn collega de groenten (wortel, puntpaprika, bleekselder en venkel) in ongeveer even grote reepjes sneed, ging ik de knoflook te lijf. Fantastische knoflook uit Lautrec. Stond er in het recept 10 tenen (voor 14 personen, hoor), nu kreeg ik het advies er maar een 5-tal te gebruiken, want duimgrote tenen! Dat zie je nou nooit aan die afschuwelijke Chinese bolletjes. Moest me inhouden om niet een paar tenen in de broekzak te stoppen om thuis een nieuwe poging te wagen ze op m’n balkon te laten kiemen en groeien …
Ik maakte de bagna caoda. Ik blijf het een vreemde schrijfwijze vinden, wil de hele tijd -zoals Google ook suggereerd- ‘bagna cauda’ schrijven. Terwijl dit allemaal stond te trekken op een rustig vuurtje, prepareerde ik de courgettes. Met een kaasschaaf dunne plakken en daarna in linten -als tagliatelle - gesneden en marineren.

Ik had al veel gelezen over de bagna cauda, nooit gedaan. Ik dacht altijd dat het een soort vegetarische fondue was, maar het is toch eerder een dip. Er wordt niet gegaard in de bagna. Daarom dat je de doopgroenten erg fijn moet snijden. Maar ikzelf zou thuis toch even de groenten blancheren. Maar ja, da’s de mening van een Groote VleeschEter die zich altijd super bewust is van de knap-knaag-kauwgeluiden die je verkrijgt met rauwe groenten …
Het is dat er geen brood op tafel stond, want iedereen wou na de groenten de rest van de bagna cauda wel opsoppen met stukjes brood, zo lekker was de oliedip …

Het meeste stonden de deelnemers rond de tafel waar de paastaart werd gemaakt. Een soort groententaart met 12 pastalaagjes (denk, 12 apostelen). Arbeidsintensief werk, want het er zit geen ei in het deeg en is erg breekbaar wanneer het eindelijk dun is uitgerold. Zes dunne laagjes, dan de vulling met verborgen eieren (want, Pasen) en dan weer 6 dunne pastalaagjes.

Ik vond het moeilijk eten, deze taart. Het onderste en bovenste pastalaagje droogt uit, word hard. En dan krijg je -zoals ik het maar noem- een ‘TomPoes-effect’. Je wil een stuk eraf snijden, maar je duwt via de bovenlaag je hele stuk platter en platter. Eigenlijk zou je deze groententaart moeten eten met een zgn. biefstukmes, zo’n gekarteld ding om voorzichtig door de bovenlaag te zagen. Maar wanneer ik het thuis zou maken, zou ik het niet als ronde taart maken, doch langwerpig in een cakevorm. En dan plakken van een centimeter in de keuken snijden en liggend presenteren. Het is ook best droog. Denken welk sausje ik erbij zou druppelen; gele paprika-saus? De salade die ik had gemaakt had nu erg zachte, smakelijke zucchine-reepjes. Maar ik vond de balsamico erg overheersend. Zou ik misschien wat minder doen. (Maar, dat is mijn smaak, de anderen vonden het heerlijk)

De risotto was op basis van visbouillon, maar dat mocht deze keer gemaakt worden met bouillonblokjes, dus de ‘heren bouillontrekkers’ (herstel, de meester-risotto-makers) hadden het relatief rustig de eerste deel van de kooksessie en vermaakten ons met verhalen en wijn-proeverij. Pas later stonden ze zwetend boven de risottopannen te mengen en roeren, onderwijl elkaars pan komisch kritisch te beoordelen. Naast de wilde zalm (en tamme spinazie?) gebruikte ze de naturel (zachte) geitenkaas van Bettinehoeve te Etten-Leur (prjjswinnaar met hun Grand Cru Bettine)

Opvallend was het afsluitertje, het koekje bij de koffie. Een koekje waar polenta in is verwerkt. Noord-Italiaans. Ik verwachte iets zanddeeg-achtig, maar dat was het nou ook niet. Het is … tja, uniek. Maar wel lekker. Stiekem 1 koekje mee naar huis genomen als klein offer aan Dorota, voor ik met mijn knoflook-walm de echtelijke sponde mocht benaderen …

 

Copyright © 2013 - Geur van Maillard - All Rights Reserved.

Comments are closed.