« «vorige«||»volgende» »

Ik geloof dat ik denk …

Ik geloof dat ik denk …
(Waardering)

Ik geloof dat ik denk dat ik wat te optimistisch was; dat ik na de ziekenhuisopname weer thuis snel de draad kon oppakken.

Ik geloof dat ik denk dat ik me heb vergist; dat zo’n bloedvergiftiging –zoals wel eerder– snel verleden tijd zou zijn.

In plaats van 6 uur, slaap ik er 10; en dan nog kom ik er uit omdat ik me schaam, niet omdat ik niet meer verder zou kunnen slapen.

Over de hele ochtendkrant kan ik uren doen, en niet zoals altijd 70 minuten. Achteraf kan ik misschien maar 30% herinneren.

Er ligt nog troep en ongelezen publicaties op m’n bureau; elke dag neem ik me voor om het door te nemen en op te ruimen.

Ik wordt bepaald niet vrolijk van die muur van dozen met infuuszakken, systemen, naalden, ampullen, spuiten, gazen en steriele handschoenen in de slaapkamer. Maar alle bergruimten in het flatje zijn al bezet.

De hele dag staat in het teken van medicaties. Schema’s voor antibiotica, bloedverdunners, pomp aansluiten, tromboseprikken. Spontaan een middagje op een terrasje blijven hangen kan niet meer. Er moet altijd wel weer op tijd iets in het lichaam ingespoten worden, of apparatuur aangehangen worden.

Op het tafeltje naast het bed liggen geen (kook)boeken meer, maar staan medicijnpotten, flessen chloorhexidine, een naaldcontainer.

En ik ben zo suf; alles kost moeite en behoeft een flinke aanzet om de eerste stap te doen.

Al vaker heb ik mise en places gemaakt voor blogwaardige zaken. Pindakaas, flammkuchen, semur daging, pistou, foodblogswap. Het staat klaar en ik zit te dagdromen op het keukenkrukje en besluit dan toch maar als dinner iets uit m’n diepvries te pakken, of een blik soep en wat broodjes met beleg.

Ik zie fellow foodies al weken publiceren over paasmaaltijden, ~hapjes, en ~ontbijten. En de moed zakt me in de schoenen. Dat kan (of wil?) ik allemaal niet. Nu niet. Niet dit jaar. Dorota is tijdens Pasen bezig met 2 nachtdiensten, verbonden door een dagdienst. Die komt moe thuis en wil alleen een bruine boterham met roomboter en suiker, een warme kom soep en slapen. Tim wil alleen knakworsten of McDonald’s. Moet ik dan –in deze omstandigheden– alle registers open trekken om een blogwaardig Pasen ervan te maken?

Ik heb vandaag de meeste inkopen gedaan. We eten zondag Hollands simpel. Een kalkoenrollade met pomme duchesse (van AH, diepvries) en worteltjes met doperwtjes (want Tim lust nu ook doperwtjes). Maandag eten we taco’s, zo krijg ik toch wat levende vitaminen binnen.

Paasontbijt? OK, het plan is (zonder garanties) om wafels te bakken en gewoon eieren te koken en/of pocheren. Als het me lukt, chocoladewafels. Met Bergse aardbeien. En slagroom. Geen groot feest, gewoon, een klein feestje aan tafel. 2e Paasdag worden het croissanten (uit ‘blik’).

Dorota denkt dat het door de antibiotica komt, dat ik zo suf-lamlendig ben. En een beetje depressief. Ik hoop dat dat het is. Maar pas bij een RPC onder de 5 mag ik ermee stoppen. Dat meten/bespreken we 1 mei.

Ik hoop dat ik zonder AB weer snel de oude wordt; vol ideeën voor leuke-blogwaardige– maaltijden of hapjes. Die weer als een witte tornado door de studeerkamer gaat en de boel opruimt. Die weer een actieve vader wordt voor z’n zoon; samen zwemmen, samen naar het (klim)bos.

Ik hoop dat deze recente vergiftiging niet de genadeklap was die me een oude vent maakt. Dat ik –ondanks alle eerder klappen en schade– lichamelijk nog even me jonger mag voelen dan ik werkelijk ben.

En ik hoop ook dat die enkele lezers die ik nog heb, geduldig zullen zijn. Ondanks het wat lagere publicatiefrequentie dat we momenteel beleven …

Maar toch:
Ik wens jullie allemaal zonnige, gezellige en smaakvolle Paasdagen toe.

Leave a Reply (with Facebook)

Copyright © 2014 - Geur van Maillard - All Rights Reserved.

Leave a Reply

Comments are closed.